ساعت شنی نقلوانتقالات زمستانی لیگ برتر، واپسین دانههای خود را بر زمین میریزد و صدای تیکتاک آن، حکمِ ضربان قلبِ تیمی را دارد که در سکوت فرو رفته است. تراکتور درحالی که کمتر از ۱۲ ساعت به پایان ماراتنِ خرید و فروش بازیکنان باقی مانده؛ هیچ خریدی انجام نداده است و تنها سیدمهدی حسینی، بازیکن مصدوم خود را به فهرست نفراتاش اضافه کرده است.
نام تراکتور در فصول اخیر، همواره مترادف با بازار داغ، خریدهای پرطمطراق و حضور نامهای جذاب بوده است؛ تصویری از یک تیمِ جاهطلب که قصد دارد ترازوی قدرت لیگ را به نفع خود سنگین کند. این ماجرا در زمستان جاری نیز با طرح شایعاتی دندانگیر پیرامون تبریزیها آغاز شد، اما روایت پایانی کاملاً متفاوت است.
با توجه به اینکه ساعت ۲۴ بامداد، مُهر پایان بر این فصل از جابهجاییها میخورد، تراکتور هیچ بازیکن جدیدی جذب نکرده است. تیمی که تحت هدایت مغز متفکر کروات، دراگان اسکوچیچ، قرار دارد، برای نیمفصل دوم و نبردهای سهگانه، تقویت نشده باقی مانده است.
این وضعیت در شرایطی رخ میدهد که اسکوچیچ، پیشتر با تاکید بر ضرورت عمق بخشیدن به ترکیب تیم برای مدیریت فشار بازیها، خواهان جذب بازیکنان جدید شده بود. خواسته این سرمربی کارکشته، با توجه به حضور همزمان تراکتور در سه جبهه رقابتی (لیگ برتر، جام حذفی و لیگ نخبگان آسیا)، منطقی و حسابشده به نظر میرسید. در قاموس فوتبال، تیمی در قواره تراکتور که سودای موفقیت حداکثری در این سه تورنمنت را در سر میپروراند، تقویت قوای دفاعی و هجومیاش، نه یک انتخاب، که یک الزامی انکارناپذیر
آخرین موضعگیری رسمی باشگاه به نقل قولی از سعید مظفریزاده، مدیرعامل سابق باز میگردد. او پیش از کنارهگیریاش، اعلام کرده بود: با نظر سرمربی تیم، به دنبال تقویت تراکتور در پستهای مدنظر هستیم تا با قدرت بیشتری در ادامه لیگ برتر ظاهر شویم و شرایط فنی تیم را بهبود ببخشیم.
یک ماه از این وعده میگذرد. پس از جدایی مظفریزاده، سکوت عجیب مدیریتی، فضای نقلوانتقالات باشگاه را فرا گرفته است. گویی کشتی سرخپوشان، در بحبوحه طوفان، ناخدا عوض کرده و برنامه ریزیهای اولیه، در غبار تغییرات پشت پرده، به فراموشی سپرده شدهاند.
برای درک بهتر این رخوتِ عجیب، پای صحبتِ کارشناسان و پیشکسوتان فوتبال نشستیم. صدای آنها، هشداری جدی برای آینده تراکتور است.
سجاد حسینزاده، کارشناس فوتبال، با تحلیلی دقیق، جایگاههای خالی را مشخص میکند. او در این باره گفت: تراکتور نیاز فوری به جذب یک هافبک بازیساز دارد که مولفههای یک بازیکن محوری و دونده را داشته باشد و بتواند نقش پررنگی در ایجاد موقعیت های این تیم ایفا کند.
این کارشناس فوتبال اضافه کرد: این تیم همچنین به یک مهاجم نوک گلزن با قابلیت سرزنی نیاز دارد تا در مواقع گرهخوردن بازی با استفاده از توپهای بلند و با استفاده از قابلیتهای سرزنی و بازی هوایی این تیم فشردگی عناصر دفاعی حریف را خنثی کند و به گل برسد.
سیدمهدی سیدصالحی، مهاجم سابق تراکتور، نیز گفت: جای خالی ریکاردو آلوز در قلب هجومی تراکتور کاملاً ملموس و عریان است. اگرچه تیبور هالیلوویچ بازیکن باکیفیتی است، اما در فاز هجومی، او هرگز نمیتواند نقشِ طراح و خلاقیت آلوز را بازی کند.
سیدصالحی تاکید کرد: تراکتور به یک آلوزِ جدید نیاز دارد، بازیکنی در همان ابعاد و اندازهها. حداقل کاری که میتوانستند انجام دهند، جذبِ یک هافبک طراح بود. این نیاز، حیاتی و مبرم است.
و در نهایت، علی ابراهیمیان، مربی سابق تراکتور، لیست نیازها را تکمیل میکند و زنگ خطر فشردگی بازیها را به صدا در میآورد. او در این باره گفت: درحالحاضر تراکتور به یک مدافع چپ، یک هافبک طراح و یک مهاجم نوک نیاز فوری دارد. اسکوچیچ با بازیکنان فعلی تیم را اداره میکند، اما با توجه به فشردگی بازیها، کمبود بازیکن ممکن است به ضرر تیم تمام شود.
مهلت نقلوانتقالات ساعت ۲۴ بامداد به اتمام میرسد. تراکتور، به جای جذب بازیکن، با همان نفرات پا به میدان رقابتهای دشوار نیمفصل دوم میگذارد. پرسش اینجاست: آیا این سکوت مدیریتی، نشان از یک اعتمادِ مطلق به بضاعت کنونی تیم است، یا حاکی از یک ناکامی بزرگ در مدیریتِ یک فرصت طلایی؟ تاریخ نشان داده که قهرمانیها در زمین رقم میخورند، اما پایههای آنها در بازار نقلوانتقالات و با تدبیر مدیران بنا نهاده میشود. اکنون، تراکتور، در آستانه ورود به کوران رقابتهای نیمفصل دوم، تنها به نیروی شگرف درون خود متکی مانده است.
بیشتربخوانید: باخت ۰-۳ در انتظار تراکتور
