مربی در یک تیم فوتبال، همان جایگاه معلم در یک مدرسه را دارد. همه ما در دوران تحصیل این جمله را شنیدهایم که حتی وزیر آموزش و پرورش نیز حق ندارد بدون اجازه معلم وارد کلاس او شده و کلاس درس حریم هر معلم است. رختکن هر تیم نیز حریم یک مربی است که هیچکس حق ندارد بدون اجازه وارد آن شود.
در فوتبال مدرن و حرفهای دنیا که همه چیز حول محور پول میچرخد و کمتر از اصول اخلاقی در آن صحبت میشود، هرگز نمیبینیم یا نمیشنویم که یک مالک باشگاه یا مدیرعامل یا حتی مقامات ارشد کشوری و لشکری -مثل رئیس جمهور یک کشور- بدون اجازه و هماهنگی با شخص سرمربی وارد تمرین یا رختکن تیمی شوند.
پس چطور میشود در کشور ما که ادعای ارجحیت فرهنگ نسبت به تمام امور تخصصی را داریم، بدیهیترین و پیش پا افتادهترین اصول ورزش، اخلاق یا حرفهای را رعایت نمیکنیم. درست مثل آن پیشوند فرهنگی بر سر در تمام باشگاههای فوتبال ما که همه معاونت فرهنگی دارند، اما کوچکترین کاری برای فرهنگ سازی انجام نمیشود.
استقلال بعد از دو مساوی بدون گل، هم نام خوزستانی را برد و به کورس صدر جدول رونق داد ولی نگاه کنید که درست در شیرینترین لحظات بعد از این پیروزی با ارزش، مربی پرتغالی آبیها چه میگوید:
«برای من مشکلی ندارد که مدیرعامل به رختکن بیاید، اما این کار باید از قبل با من هماهنگ شود. حضور او عجیب بود، چون معمولاً از من اجازه میگیرند. من سه هفته ایشان را ندیده بودم و تماسی هم نداشتیم، اما امروز بدون اطلاع وارد رختکن شدند. از این موضوع ناراحت شدم، چون بیاحترامی بود. با وجود ناراحتیام از عملکرد تیم در نیمه نخست، اجازه دادم تاجرنیا صحبت کند، اما این به تیم لطمه زد. بازیکنان عصبی شدند و با بخشی از صحبتها موافق نبودند و جو ناخوشایندی ایجاد شد.»
انصافاً کسی هست که بتواند حتی به یک جمله از میان این کلمات ساپینتو انتقاد وارد کند؟ تک تک حرفهای او کاملاً درست است و باید دید ریشه این مشکل کجاست که تاجر نیا به خود اجازه داده بدون هماهنگی با مربی وارد حریم او شود. میل به شهرت یا زدن امتیاز پیروزی به نام خود، یک اتفاق همیشگی در میان مدیران فوتبال ماست اما آنها نیز باعث چنین اتفاقی تا امروز نشده بودند!
اگر از اصل ماجرا بگذریم، در لابلای گلایههای ساپینتو حقایق دیگری هم نهفته است. چرا مدیرعامل و همه کاره استقلال به مدت ۳ هفته از دسترس سرمربی خود خارج بوده و پای درد دل و حل مشکلات تیمش ننشسته است؟ آن هم ساپینتویی که در حساسترین شرایط بحرانی امسال کنار استقلال ماند و حالا دوباره نتیجه گرفته و تیمش را به کورس برگردانده است.
اصلا فرصت کوتاه مربی در رختکن بین دو نیمه، کفاف بسیاری از نکات فنی لازم را هم نمیدهد. به همین دلیل سرمربیان تقسیم کار کرده و به هر دستیار خود وظیفه میدهند که بین دو نیمه با بازیکنان به صورت خصوصی صحبت و مشکلات را گوشزد کنند. چطور مدیرعامل استقلال به خود اجازه میدهد همان فرصت اندک و کوتاه را نیز از مربی دریغ کند؟ آن هم کسی که ادعای هواداری تیم و فوتبالی بودن دارد!
حال تصور کنید تیمی که نیمه اول بدون گل و رختکن رفته و نیاز مبرم به پیروزی دارد، چرا باید سخنرانی مدیرعاملی را تحمل کند که به گفته ساپینتو خیلی از حرفهایش باب میل بازیکنان نبوده و آنها را عصبی کرده است؟ این حرفها چیست و چه نیازی به گفتن آنها بین دو نیمه بود؟ آیا نمیشد تا پایان بازی صبر کرد؟ اصلاً مگر رختکن جای مدیریت و مسائل مدیریتی است؟ مگر باشگاه استقلال از خود سالن اجتماعات ندارد؟ نمیشد فردای مسابقه بازیکنان را جمع و برای آنها سخنرانی کرد؟
واقعیت اینجاست که فوتبال ما مشکلات بسیاری دارد اما خوب که دقت کنید، ریشه بسیاری از این مشکلات در همین کمبودهای فرهنگی است و مدیریتی است!
اینجا را بخوانید: سرمربی استقلال از چه چیزی شوکه شد؟/ ساپینتو: بین دو نیمه فقط باید من حرف بزنم
