تیم ملی امید کشورمان نخستین بازی خود در جام ملتهای زیر ۲۳ سال آسیا را مقابل کره جنوبی انجام داد. فارغ از نتیجه، ترکیب اولیه، تعویضها یا سیستم بازی تیم ملی، غیبت برخی چهرهها حسابی به چشم میآمد. تیمی که با خود لژیونر و ستارههای فیکس لیگ برتری را داشت اما باز غیبت برخی ستارههای موثر در لیگ برتر در آن به چشم میآمد.
این حق طبیعی هر سرمربی است که نفرات مد نظر خود را انتخاب کند و همیشه در همه جای دنیا هر لیست تیم ملی، با گمانه زنیها همراه است. اینکه چرا برخیها هستند و برخی نیستند. اینجا ما کاری به فرد نداریم و بدون اشاره به اسمی خاص، بدون زیر سوال بردن انتخاب امید روانخواه و همکارانش و بدون قضاوت در مورد عملکرد تیم ملی و بازیکنان، فقط نگاه میکنیم به دلایل غیبت برخی ستارههای نامدار که به طور کلی آنها که همراه تیم به عربستان نرفتند، در ۲ گروه عمده جایی میگیرند.
دسته اول بازیکنانی که دو سال دیگر از نظر سنی شرایط حضور در المپیک ۲۰۲۸ لس آنجلس را ندارند. امید روانخواه تیمی را به عربستان برده که از نظر میانگین سنی، سومین تیم جوان تورنمنت است. همین دلیل کافیست که غیبت برخی بازیکنانی که اکنون شرایط حضور در رده سنی امید را دارند -مثل سعید سحرخیزان- اما دو سال بعد خیر، را توضیح بدهد.
اما دسته دوم بازیکنانی هستند که در این گستره جایی نمیگیرند. بازیکنانی که به دلایل شرایط فعلی همراه تیم نیستند، آنها که مصدوم هستند -مثل آرشا شکوری- یا به دلایل باشگاهی همراه تیم نبودند و یا مثل اسماعیل قلیزاده، پدیده ۱۹ ساله استقلال، هنوز از ثباتی که مد نظر کادر فنی تیم ملی امید است، برخوردار نیستند.
اسماعیل قلیزاده در دو ماه اخیر تبدیل به مهره موثر در ترکیب استقلال شده و قطعاً در صورت ادامه همین روند، در ماههای آینده این فصل در اردوهای بعدی تیم ملی امید دعوت خواهد شد. اما همه قبول دارند که نمیشود بازیکنی را به صرف چند بازی درخشش به تیم ملی دعوت کرد و در روند پیشرفت و رشد او وقفه انداخت.
اینجا را بخوانید: حمایت طارمی از یک تیم خاص؛ همه در کنار این تیم باشیم
