خط حمله استقلال در این فصل، بیش از هر چیز شبیه یک پروژه پرهزینه و کمبازده بوده است؛ پروژهای که نهتنها انتظارات را برآورده نکرده، بلکه حالا به یکی از جدیترین نقاط ضعف تیم تبدیل شده است. مهاجمانی که با هزینههای چند میلیون دلاری به جمع آبیها اضافه شدند، عملاً از انجام بدیهیترین وظیفهشان یعنی گلزنی جا ماندهاند.
سحرخیزان بهعنوان مهاجمی که سرمایهگذاری قابل توجهی روی او انجام شد، آمار ناامیدکنندهای بهجا گذاشته است. او در ۱۶ بازی لیگ تنها دو بار موفق به گلزنی شده؛ گلهایی که مقابل فجرسپاسی و فولاد به ثمر رسید. آخرین گل او مدتهاست به تاریخ پیوسته و این مهاجم در هفت بازی اخیر حتی یکبار هم دروازهای را باز نکرده است. مجموع دقایق حضور سحرخیزان در لیگ ۲۵ به عدد ۹۲۱ دقیقه میرسد، اما خروجی این زمان طولانی فقط دو گل بوده؛ آماری که برای یک مهاجم اصلی بهشدت نگرانکننده است.
وضعیت برای دیگر گزینهها حتی بدتر است. محمدرضا آزادی در ۲۹۴ دقیقه حضورش در لیگ، نه گلی زده و نه پاس گلی داده تا عملاً نامش در جدول تأثیرگذاریها دیده نشود. نازون، مهاجم اهل هائیتی هم شرایط مشابهی دارد؛ ۳۸۵ دقیقه بازی، صفر گل و صفر پاس گل. مهاجمی که قرار بود گرهگشای خط حمله باشد، اما تا اینجای فصل هیچ نقشی در گلهای استقلال نداشته است.
جمعبندی این آمارها تصویر نگرانکنندهتری میسازد: استقلال در کل فصل فقط ۲۲ گل به ثمر رسانده و سهم مهاجمان از این تعداد، تنها دو گل بوده است. عددی که عمق بحران را بهخوبی نشان میدهد. وقتی خط حملهای با این میزان هزینه، چنین خروجی ضعیفی دارد، طبیعی است که فشارها متوجه مدیریت، کادرفنی و سیاستهای نقلوانتقالاتی باشگاه شود.
استقلال با چنین وضعیتی نمیتواند ادعای رقابت جدی داشته باشد. تیمی که مهاجمانش گل نمیزنند، دیر یا زود تاوانش را در جدول میدهد؛ حتی اگر بقیه خطوط، تمامقد بجنگند.
بیشتر بخوانید: این پنج نفر در آستانه ورود به استقلال
